رحمان زاده - Rahmanzadeh - آسمونی

اين چه ديدار دلازاري بود

بي گمان برده اي از ياد آن عهد

كه مرا با تو سر و كاري بود

اين چه عشقي است كه دردل دارم

من از اين عشق چه حاصل دارم

مي گريزي ز من و در طلبت

بازهم كوشش باطل دارم

باز لبهاي عطش كرده من

عشق سوزان ترا مي جويد

مي تپد قلبم و با هر تپشي

قصه عشق ترا ميگويد

بخت اگر از تو جدايم كرده

مي گشايم گره از بخت چه باك

ترسم اين عشق سرانجام مرا

بكشد تا به سراپرده خاك

خلوت خالی و خاموش مرا

تو پر از خاطره کرده ای ای مرد

شعر من شعله احساس من است

تو مرا شاعره کردی ٫ ای مرد

آتش عشق به چشمت يكدم

جلوه اي كرد و سرابي گرديد

تا مرا واله بي سامان ديد

نقش افتاده بر آبي گرديد

سينه اي تا كه بر آن سر بنهم

دامني تا كه بر آن ريزم اشك

آه ٫ اي آنكه غم عشقت نيست

مي برم بر تو و بر قلبت رشك

به زمين مي زني و ميشكني

عاقبت شيشه اميدی را

سخت مغروري و مي سازي سرد

در دلی آتش جاويدي را

فروغ فرخزاد